Deze keer niet zoals gewoonlijk een veterinair onderwerp geschreven door de dierenarts, maar een kijkje achter de schermen van de paardenkliniek door de ogen van de assistente.

Ik zou me graag even aan u willen voorstellen, mijn naam is Uilkje Hiemstra. Ik woon in Dedgum en ben sinds drie jaar werkzaam in de praktijk van Siebren en Roos Boerma. Het werk op de kliniek is afwisselend, iedere dag krijg je te maken met nieuwe patiënten. Dat zijn uiteraard niet alleen zieke of kreupele dieren, er vinden ook keuringen plaats voor aan- of verkoop. Dat houdt in dat het paard of pony klinisch en/of röntgenologisch gekeurd wordt.

Sinds kort wordt er gewerkt met een nieuw systeem: digitale röntgenfoto’s. In plaats van de gebruikelijke envelop met foto’s kunnen de klanten de foto’s op c.d. meekrijgen. De mogelijkheid om de foto’s uit te printen is er ook. Het voordeel is dat de foto’s scherper zijn en op de harde schijf opgeslagen worden. Dat scheelt een hoop ruimte in het archief en er blijft altijd een (digitale) kopie op de kliniek achter.

Niet ieder paard is er even blij mee om behandeld of onderzocht te worden, zoals de grote ruin met een hoefzweer. Om de exacte plaats te kunnen bepalen wordt er in de hoef geknepen met een visiteertang. Ik ben dan degene die het been optilt en dat was in dit geval een achterbeen. Helaas was de plek behoorlijk pijnlijk en terwijl Boerma aan het onderzoeken was haalde de ruin met een stokmaat van 1.80 meter in een tel uit en lag ik opgevouwen tegen de muur (je kunt de plek op de muur nog steeds zien). Gelukkig liep dit goed af en het paard kun je zijn reactie niet kwalijk nemen. Het merendeel van de patiënten is vriendelijk en meewerkend.

Het komt ook voor dat een dier moet worden opgenomen voor b.v. een operatie of koliek, daarbij merk je dat de Friese paarden dan snel last van heimwee krijgen. Dat is iets wat je bij andere rassen minder snel tegenkomt.

Het is altijd dankbaar werk wanneer een patiënt na een tijd van intensieve zorg weer gezond en wel naar huis kan maar dit is jammer genoeg niet altijd het geval. Het komt ook voor dat een trouwe viervoeter niet meer beter kan worden en om welke reden dan ook moet inslapen. De negen-jarige Friese hengst Keje leek na een lange tijd van ziekte met ups en downs weer beter te worden maar werd ernstig hoefbevangen met als gevolg dat Keje moest inslapen. Dit is een emotionele gebeurtenis, in dit geval met een unieke afloop: de eigenaresse van Keje is zelf dierenarts en zij verricht bij ons chirurgische ingrepen. Zij wist dat het Fries Museum een paard zocht, heeft kontakt met hen opgenomen en er is overeengekomen dat Keje geprepareerd wordt en over plusminus een jaar te bewonderen is in het Fries Museum.

Zo kwam er wel een einde aan het leven van de Oege-zoon maar zijn lichaam blijft bestaan, dit is een unieke gebeurtenis die je waarschijnlijk nooit meer meemaakt! Het verdriet bij het afscheid van een paard is voor iedereen weer anders. Het is goed om je dat te realiseren. De een gaat er heel emotioneel mee om en de ander erg nuchter. Soms is de werkelijkheid anders dan je in eerste instantie zou denken. Gelukkig blijft euthanasie een uitzondering maar als het nodig is dan moet het zorgvuldig uitgevoerd worden.