Sinds enkele jaren wordt er onderzoek gedaan naar insulineresistentie, onder andere door de Gezondheidsdienst voor Dieren te Deventer.
We zien dit probleem voornamelijk bij te dikke paarden, en het beeld lijkt op dat van de mens, waarbij door obesitas allerlei gezondheidsproblemen optreden. Diabetes is daar één van.

Ook bij het paard komt obesitas veel meer voor dan vroeger. Dat leidt niet tot de diabetes zoals we dat bij de mens kennen maar tot een afwijking in de stofwisseling die we "metabolic disease" noemen, een nietszeggende naam die stofwisselingsziekte betekent.
Cellen hebben glucose nodig voor een actieve stofwisseling, en bij diabetes en metabolic disease functioneren allerlei cellen niet goed. Hierdoor worden onder andere de bloedvaten minder sterk, en dat heeft weer gevolgen voor de zuurstofvoorziening van allerlei weefsels en organen. Ook de bloedvaten in de voet kunnen bij een verstoorde glucose stofwisseling makkelijk beschadigd raken.
Vroeger dachten we dat acute bevangenheid bijna altijd veroorzaakt werd door een overmaat aan goed opneembare koolhydraten (overvoeren, of in een te rijke wei lopen). Nu is dus gebleken dat een verstoorde glucose-stofwisseling de hoofdoorzaak is.

Een grote overmaat aan goed opneembare koolhydraten kan altijd wel tot bevangen­heid leiden, evenals het aan de nageboorte blijven staan, of een andere acute heftige infectie. Maar juist bij die dieren waarbij we niet direct een aanwijsbare oorzaak konden vinden, lijkt insulineresistentie de verklaring te zijn voor een verhoogde gevoeligheid voor hoefbevangenheid.

Onze te dikke paarden moeten dus op dieet. En dat is niet zo eenvoudig. De meeste weiden zijn veel te rijk voor paarden. Er wordt meer kuil gevoerd dan vroeger omdat het niet zo makkelijk is om goed hooi te winnen. Kuil is prima voor de luchtwegen, maar het is makkelijker te verteren en dus worden paarden er dikker van.
Ook werken de meeste paarden te weinig. Vroeger vermagerden paarden vaak in de winter. Opgenomen wormlarven en een mindere kwaliteit voer waren daar de oorzaak van. Dat vermageren was op zich niet goed, maar hielp wel mee om de in de zomer opgebouwde vetlaag weer af te breken. Nu we beter op de paarden passen gebeurt dat niet meer en worden ze te dik.
De meeste paarden staan 's-winters onder dek en verbruiken dus minder energie om warm te blijven. Handig om ze kort in het haar te houden, maar niet handig als ze af moeten vallen. Daarnaast zijn de stallen beter geïsoleerd en de winters (een enkele uitzondering daargelaten) warmer. We ontkomen dus niet aan een streng voerregiem voor te dikke paarden, en dat valt niet altijd mee.

Insulineresistentie is in het bloed te meten, maar bij magere paarden komt het niet veel voor. Is uw paard te dik dan kan bloedonderzoek in zekere mate een voorspelling doen over de verhoogde kans op hoefbevangenheid. En kunt u maatregelen nemen om dat te voorkomen.